სარკე


ჩემი ფიქრი ზღვის ტალღაა –

ხან თამამი და ხან წყნარი,

ისე დაჰქრის, ვით ნიავი –

ხან მშფოთვარე და ხან ანცი.

  

ოცნებები ის მთებია

მე რომ ხშირად ვუმზერ შორით,

ხანაც ისე ფარფატებენ

ვით ფიფქები თეთრი თოვლის.

 

სული მოხეტიალე მაქვს,

ხან სად დადის, ხან სად რჩება,

დავდევ უკან, ვიჭერ თითქოს,

მაინც…

სადაც უნდა იქ დარჩება.

5 ოქტომბერი, 2000 წელი. 15 წლის

კატეგორიები:პოეზია ჩემებურად
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: