ბილიკები


სევდის მორევმა მთლად ჩამითრია და მწუხარების ტალღამ დამფარა,

ქარს ავედევნე სახეტიალოდ, დარდმა ჩამინთქა მიუსაფარმა,

გზაზე შემომხვდა აკაკის სატრფო – თვალცრემლიანი და სულ პატარა…

გალაკტიონის მზემ თიბათვისამ ყურს ჩამჩურჩულა ნაზად რაღაცა…

 

სევდის ბილკზე მივაბიჯებდი, ქარი ზუზუნით გარს მეხვეოდა,

შორიდან ხმები აღწევდა თითქოს, ვაჟას არწივი უხმოდ კვნესოდა…

გააფთრებული ღმუოდა ქარი, ხეზე ფოთოლიც არ ირხეოდა

და მის ზუზუნში ისმოდა ნანა – აკვანში მყოფი ყრმა ირწეოდა…

 

მწვანე ფოთოლთა იწყეს შრიალი, ილიას ლოცვა უკან მომდევდა…

ღრუბელთა სრბოლა წამში შეჩერდა – ტატოს მერანმა ცა გადმოკვეთა…

გადაიქროლა ცის თაღი უცებ, სადღაც სივრცეში გაუჩინარდა;

XIX-დან XXI-ეც როგორ დაიპყრო – გულს გაუკვირდა.

 

თეთრმა მერანმა დრო-ჟამს გაუსწრო, საუკუნეებს გადაუქროლა,

ეპოქებს შერჩათ მისი ფლოქვები და ეხლაც დროში მიექანება…

სევდის ბილიკზეც რომ ჩამიქროლა, რაღაც ღვთიური ძალა შემმატა,

მან დრო დაიპყრო და დროში დარჩა, ჟამთა ცვლა ვეღა მიეკარება!..

 

2002 წლის იანვარი

17 წლის

 

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: