* * *


სარკმელთან ვდგავარ, ვუყურებ წვიმას,

ცა უხვად გზავნის წანწკარა წვეთებს…

მეგონა, წვიმას ვუცქერდი წინათ,

ახლა კი ვხვდები – ვუმზერდი ცრემლებს…

ცრემლებს, მომდინარს უძირო ციდან,

უფლის თვალთაგან დანადენ ცრემლებს

და მათ უგულოდ ვუწოდებთ მუდამ

წვიმის ანცსა და ნარნარა წვეთებს.

და ჩემს თავს ჩუმად, ხმადაბლა ვკითხე:

უფალს რატომ სდის ამდენი ცრემლი?

და პასუხს ისევ მეთვითონ ვეძებ –

ალბათ, დაღლილა ცოდვების ცქერით.

ასე ქვეყანას დასტირის ღმერთი,

რომელიც ერთ დროს თვითონვე შექმნა.

ერთად აირია შავი და თეთრი –

ხალხმა დაივიწყა, რა უთხრა ღმერთმა.

20 ნოემბერი, 1999 წელი

14 წლის

კატეგორიები:პოეზია ჩემებურად
  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: